هفت تیر ۷tir.com  به قلم پرویز جاهد  :  خسرو شکیبایی هیچگاه بازیگر محبوب و مورد علاقه من نبود اما بازیگر خوبی بود و در فیلم های مهمی مثل هامون، سارا، کاغذ بی خط، کیمیا و چند فیلم خوب دیگر بازی کرد. تنها نقشی که از شکیبایی دوست دارم بازی درخشان اش در سریال روزی روزگاری است که به اعتقاد من از بهترین سریال های تلویزیونی تولید شده پس از انقلاب است و تا کنون سریالی در حد و اندازه آن تولید نشده (در کنار کوچک جنگلی).

وقتی خبر درگذشت خسرو شکیبایی را در سن ۶۴ سالگی شنیدم، بسیار متاسف شدم اما اصلا تعجب نکردم چون از وضعیت جسمی بحرانی او تا اندازه ای باخبر بودم، اگرچه بسیاری از نویسندگان و هنرمندان سینمای ایران در پیام های تسلیت خود در روز گذشته آن را یک شوک خواندند و چنین نشان دادند که از این مرگ ناگهانی غافلگیر شدند. اما برخی نویسنده ها مثل امیرحسین جلالی در سایت سینمای ما نوشتند «خیلی ها انتظارش را داشتند. معجزه که قرار نبود اتفاق بیفتد». همه می دانستند که شکیبایی به شدت معتاد به مواد مخدر است و در هر محفل هنری که می رفتی از اعتیاد او حرف می زدند اما این عادت ما ایرانی هاست که ضعف های هنرمندان مورد علاقه مان را بعد از مرگ نادیده گرفته و آن را پنهان و لاپوشانی کنیم. این پنهان کاری و ریاکاری در جامعه هنری ایران به شدت رواج دارد تا حدی که گزارش های پزشکی نیز علت واقعی مرگ برخی آدم های سرشناس و محبوب را اعلام نمی کند و رسانه های داخلی نیز از گفتن حقیقت می پرهیزند. این در حالیست که اعتیاد شکیبایی چنان آشکار بود که داریوش مهرجویی در یکی از فیلم هایش با آن شوخی واضحی کرده بود .
علت مرگ شکیبایی را ایست قلبی نوشته اند. برخی سایت های خبری نیز مرگ او را به خاطر سرطان کبد اعلام کرده اند. من نمی توانم با قطعیت بگویم علت واقعی مرگ شکیبایی اعتیاد او بوده اما اگر بپذیریم که او دچار اعتیاد شدید بوده، پس می توان این احتمال را داد که مرگ زودرس و نابهنگام و تاسف آور این بازیگر محبوب سینمای ایران ناشی از اعتیاد به مواد مخدر بوده. هنرمندان زیادی در سال های اخیر بر اثر اعتیاد به مواد مخدر در سن های جوانی یا میان سالی از دست رفتند. افراد خلاقی که هنوز فرصت برای خلق آثار هنری داشتند اما به خاطر ضعف جسمی و بیماری ناشی از اعتیاد، نتوانستند نقش خود را تا آخر بازی کنند. هنرمندانی چون اکبر مشکین، پرویز فنی زاده، فرهاد و فروغی و شاعرانی چون نصرت رحمانی و م آزاد از جمله قربانیان اعتیاد بودند اما اصلا یا کمتر در بیوگرافی آنها از اعتیادشان به مواد مخدر گفته شده است. در این میان کار برخی هنرمندان مثل داریوش اقبالی استثناست که بعد از ترک اعتیاد، شجاعانه به اعتیادشان اعتراف کرده اند و با این کار خواسته اند دیگران از زندگی آنها عبرت گرفته و به راه آنها نروند.

من نگران سرنوشت تعدادی از خلاق ترین آدم های سینمای ایران هستم که آلوده مواد مخدرند و به دلیل همین مشکل، توانایی تکمیل پروژه های خود را ندارند و از این رو کمتر تهیه کننده ای حاضر است روی کار آنان سرمایه گذاری کند.